KeeBon@Man

นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามาอัพเรื่องราวที่อยากบ่นลงใน blog เพราะงานผู้ช่วยสอนถึง 3 วิชา

 (นั่งตรวจการบ้านเด็ก 150 กว่าคนทุกสัปดาห์) + Thesis(งานวิจัย) ของตัวเองที่ไม่จับขึ้นมาทำเลย

ตอนนี้ เส้นตายใกล้เข้ามาทุกนาที เหลืออีก 4 สัปดาห์เท่านั้น ที่จะตัดสินว่าผมจะโดนรีไทร์หรือไม่

ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด -*- และต้องขอโทษเพื่อนๆที่ไม่มีโอกาสแวะไปเยี่ยมและออกความคิดเห็น

พอผ่านช่วงโค้งอันตรายนี้ไปทุกอย่างคงจะกลับสู่สถานการณ์ปกติ (หวังว่า) T_T

                วกกลับมา “เมื่อสิ่งที่เคยพอกลับไม่พอ” เราหลายๆคนคงเคยผ่านความรู้สึกแบบนี้มาแล้ว

ครั้งหนึ่งเราเคยถามตัวเองและคำตอบต่อคำถามนั้นคือ “แค่นี้พอแล้ว”

เช่นถ้าเราชอบใครสักคนแรกๆเราอาจอาจบอกกับตัวเองว่าแค่ได้เป็นเพื่อนกับเค้า

ได้พูดคุยได้พบเจอได้เห็นเค้ามีรอยยิ้มแค่นี้ก็คงเพียงพอสำหรับเรา

แต่เมื่อเราผ่านช่วงเวลานั้นไปสักพักหนึ่ง เรากับพบว่าสิ่งที่เราเคยบอกว่าพอตอนนี้มันกลับไม่พอ

และต้องการบางสิ่งที่มากขึ้นไปอีก อาจอยากจะอยู่ใกล้ๆ อาจจะคิดถึงเวลาที่ไม่เจอกันหลายๆวัน

อยากให้เค้าคิดถึงเราบ้าง ความคิดเหล่านี้พรั่งพรูออกมาจากสมอง

คล้ายระเบิดที่พร้อมจะทำการเมื่อยามที่เราไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตนได้

 ต้นเหตุอาจเป็นเพราะฤดูกาลมันเปลี่ยนไป หรือสถานการณ์รอบตัวเปลี่ยนไป

แต่แท้ที่จริงแล้ว “ใจ” ของเราเองต่างหากที่เปลี่ยนไป

 ทำอย่างไรนะถึงจะหยุดความคิดความรู้สึกแบบนั้นไว้ได้

เสียงจากหัวใจส่งคำถามไปยังสมองเพื่อหาทางยับยั้งสิ่งที่เกิดขึ้น 

เสียงของคำตอบนั้นผมเชื่อเหลือเกินว่ามันดังก้องอยู่ในหัวของเราแล้ว

เพียงแต่เราจะยอมรับและพยายามที่จะรับฟังเสียงนั้นหรือไม่

เพราะคำตอบนั้นมันดูช่างแผ่วเบาหรืออาจเพียงเพราะเสียงในหัวใจมันดังยิ่งกว่า....กันนะ.

edit @ 18 Aug 2008 08:47:51 by Bonnnn